De leider is het speciale model dat de Perry's hebben gemaakt voor de afgelopen Salute beurs
(en nogmaals mijn grote dank aan Joost die me dit model geschonken heeft

)

De legende dat de Engelse 2-vingerige saluut afkomstig is van boogschutters die aan Fransen of andere onderdrukkers (Sheriff of Nottingham

) laten zien dat ze hun boogvingers nog hebben is waarschijnlijk niet meer dan dat: een legende.
Maar een goed verhaal laat zich niet weerhouden door dubieuze afkomst, en dit model hoort gewoon in mijn unit te staan
De boogschutters


Een vlag met het kruis van st.George mag niet ontbreken, en een paar boogschutters die hun boog hebben ingeruild voor wat handwapens.
Sommige boogschutters hadden de luxe van een zwaard en een klein schild, maar de meeste moesten het doen met geïmproviseerde wapens als de bijlen en hamers waarmee ze de staken hebben gemaakt.
Het was het feit dat de boogschutters, toen de pijlen opraakten, bereid waren om combat op te zoeken dat de doorslag gaf bij Agincourt

De blote knieën van sommige modellen zien er misschien wat vreemd uit, maar daar waren goede redenen voor.
De broek zoals wij die kennen bestond in deze tijd niet, de broekspijpen waren losse stukken en werden omhoog gehouden door ze vast te maken aan een kledingstuk ('pourpoint') dat als een hemd over het bovenlichaam werd gedragen.
Bij zware lichamelijke arbeid (waar het schieten van een longbow zeker onder valt) was het redelijk gebruikelijk om de broekspijpen los te maken en zo wat meer bewegingsvrijheid voor het bovenlichaam te krijgen.
Een andere, wat minder smakelijke, reden die een boogschutter bij Agincourt kan hebben om zn broekspijpen af te rollen was dat het Engelse leger werd geteisterd door een plaag van dysenterie.
Het belangrijkste symptoom van deze ziekte is aanhoudende diarree. Tijdens een veldslag heb je geen tijd om even een bosje op te zoeken, dus op deze manier kan je het gewoon laten lopen.
Om het plaatje helemaal compleet te maken: De 'men-at-arms' hadden ook last van deze ziekte (*) maar eenmaal in full-plate pantser gehezen hadden deze jongens geen mogelijkheid meer om de natuur de vrije loop te geven.
De geur van het Engelse leger is misschien wel een belangrijke factor geweest voor de winst
(Mark of Nurgle?

)
* Studie van de overgebleven administratie van het Engelse leger, waarin werd bijgehouden wie wanneer en waarom was doodgegaan om de lonen uit te rekenen, laat zien dat de 'men-at-arms' zelfs significant meer last hadden van de ziekte als de boogschutters.
Het Engelse leger begon de campagne in Augustus met een verhouding 'men-at-arms' : boogschutters van 1:3, maar bij de slag zelf was dit 1:5
Waarom dit zo zou zijn (dieet? kamp omstandigheden? doktoren die meer kwaad dan goed doen?) is een raadsel waar historici flink over kunnen discussieren, maar wat waarschijnlijk nooit opgelost zal worden.
