Turn 6

[Richard]

Met een luid geknal lieten de dwergen thunderers van zich horen.
Harde metalige klanken weergalmden, waar de stalen projectielen insloegen in de harnassen van de chaoskrijgers. Drie van hen zakten door hun benen, om dood op de kapotgetrapte aarde te vallen.
Hoog op de stenen muur, steeg een tiental rookpluimen.
Het viel Gharamon op, dat er geen gejuich opsteeg van de muur. Een duidelijk teken, dat het leger van mensen en dwergen het ook zwaar te verduren had, en waarschijnlijk een flink aantal slachtoffers telde.
Vertrouwend op het betere overzicht van de dwergen op de muur, besloot Gharamon zijn eenheid chaos krijgers door te drukken naar voren. Aan deze kant van het slagveld, waren de menselijke krijgers. Als hij zijn elite krijgers, gevolgd door de horde orks die hem volgde nu doordrukte,
kon hij gemakkelijk de veiligheid van de stad bereiken, om daar een man tot man gevecht uit te lokken.
In de stad, tussen de huizen, zouden de dwergen en mensen hun vuurkracht niet kunnen laten gelden. Waardoor zijn kleine overgebleven groep chaos krijgers gemakkelijk de overhand kon krijgen. Met een hard gedreun, bewogen de chaos krijgers zich voorwaarts.
Op naar de relatieve veiligheid van de huizen.
Tot plotseling, Gharamon een getintel voelde. Een getintel dat elke ander waarschijnlijk niet had gemerkt, maar wat voor Gharamon het teken was dat zijn missie was geslaagd.
Met een paar korte gebaren, en een enkel gefluisterd woord, verdween de wereld rondom de magier in een donkere massa. Het was alsof iemand, van het ene op het andere moment, de zon had uitgedoofd. Geluid verstomde, Kleuren verduisterden, beweging vertraagde.

Een moment later, stond Gharamon in een bos. Gharamon wist, dat zijn spreuk geslaagd was, en hij zich nu op een flinke afstand van het slagveld bevond. Het zou nog even duren voor zijn lichaam zich volledig terug gevormd had. Daarom liet hij zijn gedachten afdwalen naar de strijd.
Het slagveld.
Waar zijn chaoskrijgers nu zonder leider rondliepen, en zich waarschijnlijk in de stad zouden verbergen. Deze elite krijgers wisten wat er van hun verwacht werd. Of hun generaal er nu bij was, of niet.
''Dood zo veel mogelijk vijanden, ook al kost het je je leven!'' waren gharamons orders geweest.
''Houd de tegenstander bij de stad Wendland, en zorg dat hij daar zo lang mogelijk blijft!''.
En dat hadden Gharamons troepen gedaan. De mensen en het dwergenleger was vast gehouden in de stad, en had alles op alles moeten zetten om zich te verdedigen. De laatste paar chaoskrijgers die nu de stad in vluchtten zouden hun huid nog duur verkopen, onderwijl een slachting onder de burgers aanrichten. Chaos krijgers... De perfecte soldaten voor deze missie.
De orks daartegen, zouden nu waarschijnlijk wel afdruipen. Die twee kleine goblins hadden hun taak geweldig gedaan. Ze hadden de rug van de dwergenlegers gebroken, met wat hulp van de elven. Maar nu kon Gharamon ze niet meer gebruiken.
De gevechten van afgelopen week hadden Gharamon een groot deel van zijn leger gekost, en hem ruim een week aan tijd opgeleverd.
Een kleine prijs, voor het verkrijgen van een macht als hij nu ging krijgen.

Opeens voelde Gharamon dat zijn lichaam zich volledig gevormd had, en hij zich kon bewegen.
Langzaam gleed de magiër vlak boven de bosgrond. Naar het noorden, waar de rest van zijn acolieten en krijgers zich op het moment bevond. Druk bezig met zijn onheilige opdracht.
Rondom Gharamon vervormden bomen, en begonnen stenen als vloeibare druppels te bewegen. Op Gharamons gezicht verscheen een sinistere grijns.
De krachten van Tzeench zijn toegenomen, rondom de meteoriet.
Het werk vorderde goed!
In de verte, doemde hij voor Gharamon op. Het reusachtige blok steen dat uit de hemel was komen vallen, leek te gloeien in een onaards groen licht.
De kracht die ervan uitging, was duidelijk voelbaar voor Gharamon. Het had hem een hoop moeite gekost, om deze voelbare kracht te verbergen voor de magiërs van andere rassen.
Zodat zijn werkers rustig de tijd kregen om hun duivelse machine aan de meteoriet te bevestigen.
En het donkere altaar te bouwen, dat voor zijn ritueel nodig was.

Omhoog kijkend zag Gharamon een gestalte boven het altaar staan. Een gestalte in een zwarte mantel, een paar centimeter boven de grond zwevend. Naast deze magiër, stond een figuur die Gharamon maar moeilijk goed kon zien.
Toch wist hij precies wat deze krijger was, een demon, een horror uit tzeench legioen. Door de andere magiër opgeroepen, om het zwaard van Kharazam te veroveren.
Het had Gharamon pijn gedaan, dat zijn wederhelft was gevallen onder het zwaard van een menselijke ridder. Maar de mensen hadden geen kans gehad, tegen de onverwachte aanval die uit een andere dimensie kwam. En hier stond hij dan:
Een lelijk paars gedrocht, dat continu van vorm veranderde en verkleurde, groeide, om daarna weer te krimpen. Het enige wat constant was aan het monster, was het grote tweehandig, dat hij in zijn hand had.
Langzaam liep Gharamon de zwart obsidianen treden op. Richting de in een mantel gehulde magiër, die daar stond. Boven gekomen, keken ze elkaar aan.
Even verbaasde Gharamon zich over het gezicht van de ander. Het bleke gezicht, onder de donkere kap, de zwarte ogen, die zoveel op die van hemzelf leken.
Totdat het tot hem doordrong, deze magiër was hij zelf.
''Welkom terug, deel van mijn ziel! '' Siste een stem in zijn hoofd.
Langzaam voelde Gharamon zijn lichaam oplossen. Hij voelde zijn ziel richting de magiër zweven, om daarna samen te vloeien in het andere lichaam.
Voor zich, zag Gharamon zijn oude gewaad leeg in elkaar zakken.

Gharamon draaide zich om naar de demon, die hem gedwee het zwaard overhandigde, om daarna op te lossen in het niets. Het zwaard voelde koud aan in zijn hand.
Met een langzame beweging, stak Gharamon het zwaard in een gleuf in het donkerzwarte altaar.

Achter zich, hoorde hij in de verte lawaai.
Toen hij zich omdraaide zag hij in de verte, een flinke rookpluim opstijgen.
''De vijand heeft zich snel hersteld'' drong het tot Gharamon door.
''Hij zal hier snel komen, en proberen mij tegen te houden. Maar het geeft niet, mijn troepen hier, zullen het hem goed lastig maken. En als hij zich van die klap hersteld heeft, zal hij te laat zijn!''

Hij keek weer naar het zwaard. Legde zijn handen op het gevest, en sprak zijn spreuk.
Met een schok, voelde Gharamon dat de omgeving begon te trillen. De meteoriet begon een helderder groen licht uit te stralen. De duistere energie werd door grote stalen kabels langzaam richting het altaar geleid.
Gharamon zag de uiteinden van de kabels rood opgloeien, vanwaar de energie naar hem toe stroomde. Wat had hij het slim aangepakt. Zijn eigen mechanica hadden dit nooit kunnen uitdenken. Maar zijn nieuwe onderdanen, hadden deze meteoriet weten te veranderen in een reusachtige batterij, die hij nu kon gebruiken om zich....

Verder kwam hij niet. Hij voelde de reusachtige energie door zijn lichaam stromen. Zijn vlees vervormen en zijn ziel verscheuren. Verschrikkelijke pijn ontlokte aan Gharamon een schreeuw van pijn. Hij zag vonken groen licht om zich heen slaan, en geknetter teisterde zijn gehoor. Toen werd het zwart voor Gharamons ogen.

Langzaam kwam het zicht terug in zijn ogen. Maar hij zag niet als eerder. In plaats van kleuren, zag hij nu alleen maar contouren van energie, rondom de kleine figuurtjes die beneden hun strijd uitvochten. Gharamons transformatie was geslaagd!

[Richard]

Robere l’douce liet zijn strijdkreet voor de zoveelste maak klinken. Met een donderend gedreun, schoot een waas van vrolijke kleuren over de open vlakte. Vanmorgen had Robere l'Douce het kleine dorpje Waldheim gezuiverd van een horde goblins. Zonder de steun van de plaatstelijke bevolking, die in grote getalen uit hun schuilplaatsen waren gekomen, was die slag geen succes geworden. Maar nu, had de dappere Robere, de vijanden met hordes boeren op zijn plaats gehouden, waarna hij met zijn eigen kleine riddergarde, de tegenstanders had gebroken.
Een grote overwinning was het geworden! Helaas was het de nasleep van de veldslag die Robere tegen stond.
Honderden goblins hadden stelling genomen in de gebieden rondom Waldheim. En het had nog bijna de gehele dag geduurt, voordat hij deze eenheden allemaal had weten op te ruimen. Op veel hulp van de bevolking had hij niet meer kunnen rekenen. Die arme boeren waren al lang blij dat hun huizen nog overeind stonden. Zijn eigen Man-at-arms waren na een lange slag ook niet erg strijdvaardig meer.
Onderhand begon de middag al flink te vorderen. De laatste eenheden goblins waren voor hem uit naar het oosten gevlucht. Waarschijnlijk op weg naar hun oorspronkelijke thuisland.
Maar daar zouden ze nooit aankomen: bedacht Robere zich.
Terwijl hij zijn ridders, in een perfecte lansformatie weer een eenheid onder de voet zag lopen.
Robere had vandaag goed werk geleverd. Ruim driehonderd groenhuiden waren gevallen de vernietigende kracht van zijn leger.

–

Met een kort bevel bracht Ardahn zijn troepen tot stilstand. Op de heuveltop in het westen had een van zijn verkenners een teken gegeven.
Drie dwergenkrijgers renden voor de colonne uit, terwijl de rest van zijn manschappen hun wapens op de grond zetten, en hun bepakkingen wat losser maakten, Blij met elke rust die ze konden krijgen.
Ardahn's mannen waren uitgeput. Amper vijfhonderd krijgers hadden de slachting in Dharacim keep overleefd. In de gewapende aftocht, waren er nog ruim honderd gesneuveld.
Nu waren ze verspreid over verschillende groepen vluchtenden, die allemaal op zoek waren naar bescherming, en nieuwe bondgenoten.
Twee dagen, hadden zijn manschappen doorgelopen, om te ontsnappen aan de moordende elven.
Wat er van de twee koningszoons was geworden, was voor Ardahn een raadsel. Toen ze eindelijk de veiligheid van Wendland bereikt hadden, bleek dat dit dorp, niet bestand was, tegen de vernietigende kracht van de orks en de chaos gezamenlijk.
Toen tijdens de slag, plots de generaal van de chaos krijgers verdween, brak pas echt de chaos uit!
De overige duistere krijgers, probeerden in de stad, een slachting aan te richten. Maar hadden hier niet gerekend, op de orks, die onder leiding van een nieuwe aanvoerder, het lot in eigen handen hadden genomen.
De chaoskrijgers maakten rechtsomkeert, en vochten zich een weg, terug naar hun thuisland.
Ardahn's mannen, die al zo lang geen overwinning meer hadden gehad, konden niet hun posities behouden. In een euforische actie, zetten ze de achtervolging in. Daarbij de stad, waar de orks aan het plunderen sloegen, achterlatend in de handen, van de uitgedunde empire.
Het had een flinke tijd geduurd, maar uiteindelijk was de vijand te snel gebleken, voor de vermoeide dwergen.
Toch had Ardahn doorgezet, en nu hadden ze het spoor dan eindelijk te pakken.

Met zijn ogen tot spleetjes geknepen, keek Ardahn naar de dwergen op de heuvel. Een paar snelle handgebaren maakten duidelijk wat er was gevonden.
Geen chaos krijgers! Maar een leger brettonse krijgers die de resten van een groep goblins aan het opruimen waren!

–

Robere L'Douce keek neer op de korte harige mannetje, dat naar hem toe kwam lopen. Met een zwierig gebaar, stapte hij van zijn paard, om niet te ver boven de kleine krijger uit te torenen.
Robere had geen idee of de dwerg dat prettig zou vinden of niet. Maar het leek hem beter.


–

Het gesprek dat volgde, was verrassend kort. Binnen vijf minuten, wist Ardahn de ridder te overreden. En binnen een uur, had het brettonse voetvolk de plaats van hun generaal bereikt. En tien minuten later marcheerden beide legers, schouder aan schouder naar het noorden. Op zoek naar de vermiste chaos krijgers.

Ardahn en Robere beide blij met hun besluit, hun bondgenootschap te bevestigen met een gezamelijke strooptocht.
Toen ze in de vorderende schemering, over de volgende heuvelrug klommen, stond hun een indrukwekkend schouwspel te wachten. Het duurde een tijdje, voor het tot de twee generaals door drong wat ze zagen. Daarna hoefde er geen besluit meer genomen te worden! Beide generaals wisten wat ze te doen stond! Dit kwaad moest ongedaan gemaakt worden!

Tegen de donkere horizon, tekende zich een reusachtige vorm af. Een reusachtige klomp groen-glanzend glas, dat een onaards licht uitstraalde, stak ruim 15 meter de lucht in.
Rondom de reusachtige kolos, waren steigers te zien, waarover kleine behaarde figuurtjes heen en weer slopen. Honderden van deze kromgebogen nachtmerries, zwermden over de kolos. Hun scherpe tanden en klauwen glinsterend in het laatste licht van de dag.
Robere had deze monsters eerder gezien, en kende voor hun slechts een naam: Skaven!
Reusachtige stalen kabels, verbonden de steigers, met een zwart afstekend altaar, waarop verschillende vormen bewogen.
Rondom dit altaar, een zee van zwart geharnaste krijgers.

Met een theatraal gebaar, trok Robere zijn grote tweehandszwaard uit de schede, terwijl hij naast zich, de breedgeschouderde dwerg zijn strijdhamer zag pakken.
Dit zou een lange nacht worden!

[Richard]

Whohoo,
Gister 2 battles mogen spelen in mijn eerste campaign...
Beide waren naar mijn idee grappig om te spelen. En beide waren best spannend!

De eerste battle speelde ik tegen theo.

Ik had als doel theo's generaal te vermoorden. Theo moest hem in leven houden ( bonus = alle skaven slopen ).

Mijn lijstje was als volgt:

1 Chieftain ( great weapon, shield, heavy armour )
1 Assasin
20 clanrats ( musician, banner )
20 clanrats ( musician, banner )
10 Night runners ( 2 hand weapons )
5 gutter runners ( poison )
5 gutter runners ( poison )
2 Rat ogres

samen goed voor ongeveer 700 punten!


Theo speelde ongeveer het volgende:

Umgrir & Rahgaf
30 night goblin archers
4 snotling plateau's
1 goblin wolf chariot
10 squig hoppers
squig herd ( 20 modellen )

500 punten + 2 chars!

Ik had 100 punten meer. maar ook een redelijk wazige lijst gemaakt
Waardoor ik dit helaas niet kon ( en wilde ) benutten!


De battle

Tijdens de eerste beurt, ben ik met mijn units in stelling gaan staan.

In een grote boog, had ik het grootste deel van theo's leger omsingeld.
Met uitzondering van de achterkant.

Theo kon hierdoor de eerste charges krijgen met zijn squig herd. Deze enge unit, ging zoals verwacht, de combat van mijn clanrats makkelijk winnen. In de vluchtreactie die volgde, liep de unit ( met generaal ) van tafel.
In de paniek gingen ook de rat-ogres er maar van door.

auwtsj!

Theo's squighoppers vonden het gezellig om in beurt 1 mijn andere clanrat unit te chargen. Waar hij echter niet op had gerekend, was mijn Assasin.
Die in deze unit verstopt zat.
nadat deze 3 hoppers had gedood. was de combat helaas niet meer te winnen.
Gelukkig ontsnapten de hoppers, om later mijn nightrunner unit nog eens flink toe te takelen.

De volgende beurten, was het een snelle omschakeling, van chargen en gecharged worden!
Beide legers werden systematisch uitgeroeid!

Eind van de battle:
Mijn laatste unit geralliede nightrunners maalt zich een weg door theo's squigherd. Om vlak voor zijn goblin archers tot stilstand te komen. Helaas zaten hier beide characters in!


Resultaten:

Theo's main objective: gehaald!
Theo's bonus objective: bijna gehaald ( nog 1 unit van mij in leven )

Mijn objective: Helaas niet gehaald


Hoogtepunten:
- Rat ogres, die op het juiste moment, insane courage rollen

- mijn assasin die 3 poison hits rolt op squighoppers

- theo's character, die in een challenge, mijn assasin met gemak overleefde... ( slechts een paar goblins die in de weg stonden gingen eraan ( dodgy dance )).

- 1 squighopper, die na 5 friendly casualties, besluit om toch maar in zijn uppie, 9 nightrunners tegen te houden.

[Richard]

De tweede battle, tegen martin.
Was minder spectaculair dan de eerste tegen theo.
Maar ook best uitdagend. Omdat dwergen met skirmisch units gewoon moeilijk te doden zijn!

Mijn lijst was als volgt:

1 Chieftain ( great weapon, shield, heavy armour )
1 Assasin ( dwarf slayer, smoke bombs )
20 clanrats ( musician, banner )
20 clanrats ( musician, banner )
10 Night runners ( 2 hand weapons )
5 gutter runners ( poison )
5 gutter runners ( poison )
2 Rat swarms

samen goed voor ongeveer 700 punten!
Ik had bij nader inzien liever weer de ratogres gespeeld
Maar martin had liever rat swarms.


Martin speelde het volgende:

1 thane ( oathstone, rune of gromril ( 1+ save ))

20 warriors ( full command )
15 warriors ( full command )
15 warriors ( full command )

500 pts + 110 voor character.


Mijn tactiek was weer ongeveer het zelfde als in de eerste battle:

Beurt 1 omsingelen! ( ging veel makkelijker met dwarves )

beurt 2 chargen met je skirmischers.
Die gewoon genadeloos hard dood gaan tegen blokken dwergen met oathstone ( en dan crumblen )

beurt 3 de blokken erin gooien ( wat helaas ook niet werkte )
in deze beurt wist 1 unit nightrunners met assasin een blokje dwergen weg te jagen... maar haalde ze niet in

Beurt 4...
Damn, mijn halve leger is op de vlucht!

In en desperate measure, maar besloten met mijn nightrunner unit met assasin ( laatste unit die niet vluchtte ) zijn grote blok met character te chargen.

CHALLENGE!!! => lees: hej jij, daar op dat blok steen! jij vecht toch met iedereen die op je af komt?

In een dappere actie, wist mijn assassin zijn dwarf-slayer-blade dwars door het armour van de dwerg heen te drukken!
Victory! de dwerg was dood!

Gevolg van de actie, was dat mijn unit wel brak... en eind beurt 4 mijn hele leger op de vlucht was.

In de laatste beurten, heb ik de veiligheid van de tafelrand gezocht!


Resultaten

Martins objective: niet gehaald ( bad luck )
Martins bonus : Wel gehaald ( mijn leger was op de vlucht )

Mijn eigen objective: Wel gehaald! ( dikke dwarfs kunnen ook dood )

hoogtepunten:

- een dwarf unit, die aan 3 kanten gecharged word... en gewoon niet 1 wound oploopt! $#@&*^!!

- mijn assassin, die 2 wounds doet, met maar 3 attacks

- martin's idee om een oathstone mee te nemen!
Damn, dat was lastig

[theWoodcutter]

wat korte punten van mijn battle van turn 6
Dwergen (Johan) + Bretonnia (Ben) [3000 punten] vs mijn Daemons + Mortals [2900 punten + extra horrors + character]

hoogtepunten:
-Ben en Johan denken tactisch op te stellen, maar hadden zich niet gerealiseerd dat ik op 5 inch van mijn machines mochten opstellen, waardoor ik een eerste beurt charge had
-Ben zijn knights die gecombineerd door blok na blok lopen
-de hulp skaven, die er voor zorgden dat het kanon verloren ging
-een volle tafel.
-mijn knights die na hun vlucht, rally'den en alsnog een unit knights compleet van tafel schopten (helaas de restrain roll falen!)

dieptepunten:
-vergeten dat ik twee extra castdice had van de machines, dan was ik nog eerder door de 4 scrolls en 2 dispel runes gegaan...
-knights of the rubber swords: 18 attacks > 4 wounds > mijn unit inclusief karakter gaat lopen....
-challenges die op niks uitlopen... 1 wound doen of mijn hero al dood voor dat ze zelf wat konden doen
-ik en dobbelen...

en jammer maar helaas slechts 4 beurten kunnen spelen. Op dat moment waren we ruim 2,5 uur aan het spelen.
Ik had nog steeds mijn machines en Gharamon. Dus had in feite al mijn objectives (main en bonus) 'gehaald'.
Ben en Johan hadden nog niks volbracht: van beide type units leefden er nog wel wat. Zag er ook niet erg naar uit dat dat zou gebeuren in de volgende twee beurten, maar dat zullen we nu wel nooit weten.